In het voorjaar van 2026 was de duo-expositie Stinzenpracht van beeldend kunstenaar Joke Stapensea en fotografe Irene Feenstra te zien in De Schierstins. Samen vormden zij een bijzonder geheel waarin natuur, geschiedenis en herinnering in lagen over elkaar heen schoven. Beide makers delen een diepe fascinatie voor stinsenflora en het rijke culturele erfgoed van Noord-Nederland – een thema dat in De Schierstins, met zijn eeuwenoude stinzentuin, op zijn mooist tot leven kwam tijdens de bloeiperiode.

Etsen van Joke Stapensea
Voor deze tentoonstelling toonde Joke Stapensea nieuw werk waarin stinsenplanten, zoals de gele bostulp, blauwe anemoon en het sneeuwklokje, waren verweven met personages en ecoprints. Door het gebruik van verschillende grafische technieken – waaronder ets, droge naald, aquatint en ecoprint – ontstonden transparante, gelaagde beelden waarin natuur en verleden elkaar raakten.
Stapensea’s inspiratie kwam voort uit haar verbondenheid met het Friese landschap en haar persoonlijke herinneringen. In haar werk legde zij een spel vast tussen tijd, perspectief en groei: de combinatie van planten, bladeren, oude familiefoto’s en druktechnieken vormde een universum waarin verleden en landschap samenvloeiden tot nieuwe verhalen.

Stinzenpracht – bloemstillevens van Irene Feenstra
Fotografe Irene Feenstra onderzocht in haar serie Stinzenpracht de relatie tussen bloemstillevens en cultureel erfgoed in en rond haar woon- en geboorteplaats Leeuwarden. Waar zij eerder vooral de stinzentuinen langs de voormalige Middelzee fotografeerde, richtte zij zich in haar latere werk ook op de interieurs van historische gebouwen, waaronder De Schierstins.
Een bijzonder onderdeel van de expositie was haar serie Maria Louise’s bloemenhof, waarin stillevens waren geplaatst in vertrekken van het Princessehof. Deze ruimten ademden nog altijd de sfeer van Maria Louise van Oranje-Nassau, stammoeder van ons Koninklijk Huis, die daar tot 1765 verbleef. Door de bloemstillevens te positioneren tegen deze historische decors en gebruik te maken van zowel historische tulpen als moderne variëteiten, ontstond een intrigerende ontmoeting tussen heden en verleden.
In meerdere werken, waaronder nieuwe beelden die speciaal voor deze expositie waren gemaakt, keerden de stinzenbloemen terug als verbindend thema. Kenmerkend was de manier waarop Feenstra verschillende tijdsperiodes in één beeld samenbracht en zo uitnodigde tot een fascinerende tijdreis.

Een gelaagde ontmoeting
Samen presenteerden Stapensea en Feenstra een veelzijdig en poëtisch beeld van hoe natuur, geschiedenis en persoonlijke herinneringen met elkaar verweven waren. Elk op hun eigen manier verkenden zij de betekenis van stinsenflora, de kracht van historische plekken en de verhalen die in lagen aanwezig bleven.